… werkt uit ervaring

Ervaringsdeskundig in tijden van Corona

Herstelproces

Vol overgave, met een hart vol ervaring, heb ik de afgelopen jaren gewerkt aan mijn herstel. Ja, nog steeds, want herstellen is een proces. Een proces waarmee je op eigen wijze een creatieve invulling aan geeft; dat wat voor mij werkt. En in dat woord zit het ‘m dan ook meteen.

Werken

Werken is voor mij belangrijk gebleken in alle fases van mijn herstel. Het biedt mij structuur (lees dit alsjeblieft in de ruimste zin van het woord), zingeving, dagbesteding, omgaan met mijn talenten, inzicht, (h)erkenning, ontspanning (van muziek in de auto tot stilte op mijn spijkermatje) en “iets” van een sociaal leven. Kortom, het gaat goed!

Corona!

En dan ineens breekt er een virus door mijn herstel heen! Geen probleem, dit kan nooit zo’n life event zijn/worden… Ik denk om, en zet mijn ervaringsdeskundigheid in; ik maak mijn agenda vrij voor gesprekken (telefonisch, app, mail.. en morgen zelfs voor het eerst via skype) en denk en doe mee met opdrachtgevers in deze crisissituatie. Ik heb tenslotte zelf ooit, in zelf gekozen dat dan wel, quarantaine gezeten.

Uit angst en depressie,  een jaar lang. Ik weet hoe je hoofd op hol kan slaan als je in afzondering zit, de angst voor de angst. Ik weet hoe veilig het is om de hele dag met je hoofd onder de deken in bed te liggen, en dat alle andere dingen niet meer belangrijk lijken te zijn. Geen sociaal contact, geen gedoe!

Eigen wijze

Ik weet ook hoe fijn ik het toen vond op mijn eigen wijze daar toch een weg in te vinden, wel behoefte had aan contact, maar ook weer niet. Ik weet dat ik daar in ben gaan zoeken, door te delen, wat ik nodig dacht te hebben. Niet uit slachtofferschap, maar uit denken in mogelijkheden.

Dat kan ik nog, dat delen. Dat kan ik nog, het (h)erkennen. Dat kan ik nog, er over praten. Dat kan ik nog, er over schrijven.

Herstelwerkzaamheden

Maar waar ik nooit, echt nooit, rekening mee heb gehouden, zijn de tijden van Corona. Deze tijden doen mijn zorgvuldig opgebouwd leven wankelen. Alles valt weg door die verplichte quarantaine, die ik ooit zo heb gekoesterd. Ik zie mijn bouwstenen, mijn pilaren afbrokkelen en ik verzamel moed en dierbaren bij elkaar om de restauratiewerkzaamheden te beperken.

Navigatiesysteem wanted!

Mijn structuur, mijn zingeving, mijn dagbesteding, mijn omgaan met mijn talenten, mijn inzicht, mijn (h)erkenning, mijn ontspanning en “iets” van een sociaal leven.… waar vind ik de alternatieve route? “Keer om waar mogelijk”; hoe maak ik dat weer mogelijk?

Basis

Dus terug naar de basis! Wandelen met Moos, eten koken (van receptje tot uitvoering), structuur in dag- en nachtritme terugvinden, praten met mijn lief, en de dag weer zin geven en besteden aan de mensen zoals jij en ik. En van daaruit weer bouwen, vanuit de basis.

Saskia

 

Terwijl ik dit schrijf besef ik weer hoe moeilijk het is om mij kwetsbaar op te stellen zonder dat ik bang ben voor het oordeel van een ander. Dus nee, beste ander, ik schrijf dit niet om medelijden af te dwingen. Belangrijker nog, ook niet om er financieel beter van te worden, of voor eigen gewin. Als EigenWijze Saskia heb ik mijn zaakjes prima in orde, en hoef ik (voorlopig) geen aanspraak te maken op wat voor regeling dan ook!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 
Mijn blog Hart vol ervaring
Nu meedenken
Nieuwsbrieven
Vorige blogs