… werkt uit ervaring

De afgelopen week heb ik zo veel geleerd!

Ik weet weer wat mijn basis is, wat ik nodig heb om mijn dag te besteden en zin te geven. En kan daar weer invulling aan geven!

Ik weet nu veel van online vergaderen, online kneuteren, online inbellen in een huiskamer, en zelfs hoe je je eigen zelfbeeld (letterlijk!) kan verfraaien.
Wat ben ik blij dat we nu al zo veel digitale mogelijkheden hebben…

Momenten van contact, elkaar zien, echt heel fijn!

Maar…

Ik mis de mensen zoals jij en ik. Ja! Jullie!

Ik mis mijn lieve dochters, hun spontane binnenwaaien, het even koffie drinken in de stad of lunchen bij De Appel in Hengelo.

Ik mis het bespreken van de “toestand in de wereld” met vrienden, buren en kennissen. Het leuteren over hoe het beter kan, en de wilde plannen die daar uit voort kunnen komen.

Ik mis mijn kantoormaatje, ons genoeglijk samenzijn in de zelf gecreëerde pauzes, het ongedwongen praatje bij het koffie automaat. Het delen van lief en leed, van traan tot aan het bijna “in je (nette) broek piesen van het lachten”.

Ik mis de gesprekken met mijn lotgenoten (wat is dit toch een naar woord…) bij de inlopen overal in de stad.

Ik mis het in de auto stappen en overal even aanwaaien waar ik denk of voel dat het van waarde kan zijn. En dan niet in de laatste plaats voor mezelf.

Ik mis ons tafeltje in ons favoriete restaurantje, waar manlief en ik zo heerlijk kunnen sparren over de week, zowel in heden als verleden.

Ik mis zelfs de koffie uit de automaten bij de vergaderruimten in de kelder van het stadhuis.

En ja, ik weet het, de Corana tijden zijn eindig… en in mijn hoofd heb ik al heel wat plannen gemaakt om die eindigheid te vieren.

Want dat is uiteindelijk toch de bedoeling… en daar ben ik van, van de bedoeling!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 
Mijn blog Hart vol ervaring
Nu meedenken